Ym 1628, sylwodd y gwyddonydd Saesneg William Harvey pan oedd rhydweli'n cael ei thorri, roedd gwaed yn llifo allan fel pe bai'n cael ei yrru gan bwysau. Gellid teimlo pwysedd gwaed trwy gyffwrdd â'r pwls.
Ym 1835, dyfeisiodd Julius Erison sphygmomanometer a oedd yn trosglwyddo'r pwls i golofn gul o fercwri. Wrth i'r pwls guro, byddai'r arian byw yn codi ac yn disgyn yn unol â hynny. Am y tro cyntaf, gallai meddygon fesur pwls a phwysedd gwaed heb dorri rhydweli. Fodd bynnag, oherwydd ei anghyfleustra, ei adeiladwaith bras, a'i ddarlleniadau anghywir, gwellodd gwyddonwyr eraill arno. Mae'r sphygmomanometer yn mesur pwysedd gwaed yn seiliedig ar uchder y golofn mercwri; mae'r baromedr yn mesur pwysedd aer yn yr un modd.
Ym 1860, datblygodd y gwyddonydd Ffrengig Étienne Jules Maret yr hyn a oedd ar y pryd y sphygmomanometer gorau, gan chwyddo'r curiad a chofnodi ei taflwybr ar rolyn o bapur. Defnyddiwyd y sphygmomanometer cludadwy hwn gan Maret i astudio curiadau calon annormal.
Dyfeisiwyd y monitor pwysedd gwaed a ddefnyddir gan feddygon ym 1896 gan y gwyddonydd Eidalaidd Scipione Rivarocchi. Mae ganddo gyff chwythadwy i rwystro llif y gwaed, ac mae meddygon yn gwrando ar y pwls gyda stethosgop wrth ddarllen y pwysedd gwaed ar raddfa.
